шарқ

рвш. 1. Дунёнинг тўрт томонидан бири; ғарбга қарама-қарши бўлган томон, қуёш чиқадиган томон; кунчиқиш.

От кўчанинг шарқига юриб яна шимолга бурилиб, тор кўча бўйлаб узоқ кетди. — А. Қодирий, Ўтган кунлар

Уруш ғарбда, рота фронтдан уч-уч ярим минг километр берида, яна шарққа қараб кетаётибди! Аҳмаджон ўйлаб, ўйига ета олмас эди. — А. Қаҳҳор, Олтин юлдуз

2. катта) (Ш — Ғарбий Европага нисбатан шарқ томондаги мамлакатлар, ўлкалар.

Шарққа саёҳат. — Яқин. Шарқ, Узоқ Шарқ

[

Салимхўжа] Нусратилланинг иқбол-у истиқболи ҳақида кўп чиройли китобий сўзлар билан гапирар, янги Шарқнинг қудрати, мил-латнинг гули бўлади, деб мақтар эди. — А. Мухтор, Опа-сингиллар

Улар ҳозирги Шарқ тарихи китобини навбатма-навбат ўқиб ва

эшитиб ўтирганларида, Очилнинг кўз олдига дам-бадам эзилиб йиғлаётган Замира келар, бунинг учун у ўзини гуноҳкордай ҳис қиларди. — П. Қодиров, Уч илдиз

рвш. айн. Шарақ.

Санобархон дарвозани устидан кичкина босма қулф билан шарқ этиб беркитди-да, Адолатга эргашди. — С. Зуннунова, Гулхан