шариллатмоқ

фл. 1. Шарилламоқ феълининг орттирма нисбати.

У дарҳол кийимларини ечиб, жўмракдан сувни шариллатиб, ювинди. — Мирмуҳсин, Умид

2. кўчма Тез ва тутилмай бажармоқ.

У [раис] рақамларни шу қадар ёддан шариллатардики, гапига ишонмасдан иложингиз ёʻқ эди. — Н. Сафаров, Узоқни кўзлаган қиз

Қани энди мен ҳам ўрисчани шариллатиб ўқийдиган бўлсам. — С. Аҳмад, Ҳукм

Ручкамга мия ўрнатилган бўлса-ю масала-ю мисолларни шариллатиб ишлайверса. — Э. Раимов, Ажаб қишлоқ

sarqıratıw, sarqıratıp agızıw