шариф

от 1. эск. юқ. усл. Муқаддас, азиз; табаррук.

Қуръони шариф.

Бухоройи шарифда Абу Али ибн Сино деган бағоят улуғ табиб ўтган. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча

— Қайтиб келгандан кейин сизларнинг ёрдамингизда ҳазратимнинг мозори шарифларига бориб турамиз-да, — деди домла. — П. Турсун, Ўқитувчи

2. Шариф (эркаклар исми).