шариф
sharifшариф
от 1. эск. юқ. усл. Муқаддас, азиз; табаррук.
Қуръони шариф.
Бухоройи шарифда Абу Али ибн Сино деган бағоят улуғ табиб ўтган. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча
— Қайтиб келгандан кейин сизларнинг ёрдамингизда ҳазратимнинг мозори шарифларига бориб турамиз-да, — деди домла. — П. Турсун, Ўқитувчи
2. Шариф (эркаклар исми).
ШАРИФ
Муқаддас, азиз; табаррук.AZİZ
шариф
а sharif, holy, eminent
ШАРИФ
ádiwli, sharapatlı, teberik