shaqillamoq

fl. 1. “Shaq -shaq“, shaqir-shaqir etgan ovoz chiqarmoq.

Qovjiroq koʻknorilar xuddi puch yongʻoqday shaqilladi. — O. Yoqubov, Larza

Eshon unga oʻqrayib qaradi-yu, ovozi chiqmasdanoq, eshik zulfini shaqillab qoldi. — P. Tursun, Oʻqituvchi

Tozagul shaqillab qaynab turgan mis samovarni koʻtarib kirdi. — H. Gʻulom, Mashʼal

2. koʻchma Qattiq-qattiq ovoz chiqarib gapirmoq.

Oyjamol aytdi: — U eshoningizni gapirmang. Jagʻi qurushib qolgan, shaqillab, hech kimga gap bermaydigan balo edi-da. — Yodgor

Xotinining shaqillashini trubkada eshitdi-yu, unga atab yigʻib qoʻygan yaxshi gaplari tariqday sochilib ketdi. — S. Nurov, Narvoy