шақ

тақл. с. Қаттиқ урилишдан ҳосил бўладиган овозни билдиради.

Қулф шақ этиб бекилди.

Ёʻлчи бир сакрашда зўравоннинг олдига борди, тўппонча тутган қўлни маҳкам сиқиб, орқага қайирди. Тўппонча шақ этиб ерга тушди. — Ойбек, Танланган асарлар

Ота писмиқ югуриб келиб, бошимга шақ этиб уриб қўйди. — Э. Раимов, Ажаб қишлоқ