шапати

от шв. айн. Шапалоқ 1, 2.

Аматжон пешонасига шапати урди. — С. Сиёев, Аваз

— Сен билан улфатчилик қилган одамнинг ўзи аҳмоқ, — деб устодининг қулоқ-чеккасига шапати тортиб юбормоқчи бўлувди, кимдир қўлидан маҳкам ушлади. — Гулдаста