shamshir

ot 1. kt. ayn. Qilich 1.

Said Jalolxon gʻayratiga chidolmay, shamshir sugʻurdi va havo-da oʻynatib, askarga farmon berdi. — A. Qahhor, Bashorat

Otryad ketidan havoda shamshirini yarqiratib, temirchi Abdukarim bilan Abdulla ot choptirib ketishdi. — Sh. Toshmatov, Erk qushi

2. sft. koʻchma Oʻtkir, yetuk.

Hozir sohib-korlar davrasida zehni shamshir, xalq tajribasi bilan moʻjizakor fanni payvand etgan yoshlar koʻp. — R. Musamuhamedov, Koʻchat ek, bogʻ qil!