shahodat

ot 1. kt. Sodir boʻlgan u yoki bu hodisa yuzasidan beriladigan guvohlik, shohidlik.

Shahodat bermoq.

Eʼtimodlik bir kishining shahodatiga binoan, toshkentlik Yusufbek hojining oʻgʻli Otabek, bu kunda xonimizga qarshi bosh koʻtargan Aziz parvonachi va oʻz otasining vakolatlari bilan kelib, bu yerdagi fuqarolarni ham xon janobiga qarshi oyoqlantirmoqchi boʻlgan. — A. Qodiriy, Oʻtgan kunlar

Ayvonning palos va asboblarida uncha boylik koʻrilmasa ham, puxta, ozoda, chirk yuqtirilmagan yoʻsinda yigʻishtirilganligidan, egasining rind tabiatli ekaniga shahodat bermakda edi. — A. Qodiriy, Oʻtgan kunlar

2. Shahodat (xotin-qizlar ismi).