шаддод

сфт. 1. Ўз хоҳиши, ҳукмини ўтказадиган; шафқат-сиз, золим.

Болалар бахтининг юлдузларига Заҳарлар сочмоқчи қайси жаллодлар? Дунёнинг равшанлик — кундузларига Зулмат қуймоқчими бебош шаддодлар? — М. Шайхзода

Иброҳим ака, гапингиз тўғри-ку, лекин Исфандиёр тўрани шаддод дейишади. — Ж. Шарипов, Хоразм

2. Ўз фикрини ўтказишга тиришадиган; ўжар, чўрткесар; ўз фикрини қатъийлик билан, дадил айтадиган, тортинмас (асосан аёллар ҳақида).

Шаддод, гапини бировга бермайдиган, эркакшода Асрора звенога бошлиқ бўлди. — С. Аҳмад, Уфқ

Майнанинг уддабуронлиги [Иван Василични] ҳайратда қолдирди: Шаддод қиз. Оламга татийди. — Ш. Тошматов, Эрк қуши