sehrlamoq

fl. 1. Sehr-jodu bilan es-hushini olib, oʻz izmiga boʻysundirmoq (ertak va afsonalarda).

Bularning hammasini sehrgar Iblis sehrlab qoʻydi. — X. Toʻxtaboyev, Shirin qovunlar mamlakati

2. koʻchma Es-hushini olib qoʻymoq, maftun qilmoq, oʻziga tortmoq; rom etmoq.

Oʻynayotgan yigit oʻz sanʼati bilan davradagilarni sehrlab qoʻygan edi. — N. Safarov, Olovli izlar

Laʼlining katta tim qora koʻzlari yigitni sehrlab qoʻydi. — D. Nuriy, Osmon ustuni