сеҳргар

от 1. Сеҳр билан ўзи ёки бошқаларни ҳар хил қиёфага киритувчи; афсунгар, жодугар (эртак ва афсоналарда).

Чиройли йигит қиёфасига кириб олган сеҳргар Иблис, севгилимни қўлтиқлаб кетаётганини кўриб, ёниб кетдим. — Х. Тўхтабоев, Ширин қовунлар мамлакати

У сеҳргар бир думалаб, чумчуқ қиёфасига кирди-да, пир этиб учиб кетди. — Олтин бешик

2. кўчма Мафтун қилиб, ўзига боғлаб олувчи; фусункор.

Сеҳргар кўзлар. Сеҳргар қиз.

Радиодан дутор садоси таралар, сеҳргар куй Темиржоннинг қалбига кириб борар, унинг юзида маъсум латофат уйғотарди. — Ж. Абдуллахонов, Орият