сеҳр

от 1. Ғайритабиий кучлар, сеҳрли афсун ва дуолар ёрдамида мўжиза яратувчи ҳаракат ва дуолар; афсун, жоду.

Девлар буни сезиб, сеҳр билан битта таёқни дуторга, қовун пўчоғини доирага айлантириб, мафтун қилувчи куй чалиб, қўшиқ айта бошлабдилар. — Олтин бешик

Ўғлингизнинг бу иши бежиз эмас: марғилонлик сеҳр қилдими, жоду қилдими, ҳайтовур, сиз шу ёʻсинда юра берсангиз, эрта-индин ўғилдан ажраласиз. — А. Қодирий, Утган кунлар

Дейдиларки, сенинг кўзларинг Афсунгармиш, сеҳр этармиш. — Р. Парфи, Кўзлар

2. кўчма Сўз ёки хатти-ҳаракатдан келиб чиқадиган мафтункорлик, фусункорлик, жозиба.

Куй сеҳрига берилмоқ.

Кўп заҳмат сўнгида англаб етолдим Устоз Алишернинг буюк сеҳрини. — Э. Воҳидов

Алимардон ўз овозининг сеҳри бутун тўйхонани ром этганини сезиб, завқ билан ашула айта бошлади. — Ў. Ҳошимов, Баҳор қайтмайди