салобатли

сфт. 1. Улуғвор кўринишга эта бўлган, виқорли; савлатли, маҳобатли.

Салобатли киши. Салобатли бино.

Ҳақиқатан ҳам Ғойибнинг салобатли қиёфаси олдида Темиржон ёш боладай кўринарди. — Ж. Абдуллахонов, Орият

Улар Аҳмадга қадрдон бўлиб кетган салобатли ва баҳайбат арғувон дарахтига яқинлашдилар. — Ф. Мусажонов, Ҳиммат

2. Оғир, вазмин; ўз вазминлиги ва сокинлиги билан таъсир этувчи; таъсирчан.

Салобатли тун.

Шундан кейин уйда салобатли тинчлик чўкди. — А. Мухтор, Опа-сингиллар

Бош муҳаррир ўзининг майин, вазмин, ширали, салобатли овози билан сўз бошлади. — Ф. Мусажонов, Ҳиммат

Ташқарида баҳор ёмғири салобатли шовулларди. — П. Қодиров, Уч илдиз