сафолат

от 1. Жуда ёмон, ночор аҳвол, абгорлик.

Сафолатга тушмоқ.

Кўчанинг икки томонида бўғот томли, қинғир-қийшиқ хароб уйлар, ярим қулаган деворлар оқшом қоронғисида дардли манзара ясайди, сафолатдан, ёʻқчиликдан қўрқинч сукутга чўкади, қоронғида аста-аста эриб ёʻқолади. — Ойбек, Танланган асарлар

2. Ярамас хатти-ҳаракат ёки хулқ-атвор; разиллик, разолат.

Ҳаёт оёқларига одат, шариат кийгизган разолат ва сафолат кишанларини парчалаб ташлаёлмаганидан, ҳалигача ёр кўксига бош қўйиб, Севаман! деб айтолгани ёʻқ. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча