sachramoq

fl. 1. Parchalanib otilmoq; sochilmoq. Balchiqqa kesak otma, yuzingga sachraydi. Maqol.

Mashina oʻtganda, loy, suv sachrayverib, devorlar shaltoq boʻlib ketgan. — E. Usmonov, Yolqin

Otlarning taqasi tosh yoʻlga urilganidan, goho uchqunlar sachrardi. — Sharq yulduzi

Oy chiqdi. Serbulut osmon xuddi siyoh sachragan zangori koʻylakka oʻxshardi. — S. Ahmad, Ufq

2. Irgʻimoq, sakramoq.

Toʻgʻonbek toqati toq boʻlib, sachrab oʻrnidan turdi. — Oybek, Navoiy

3. Boshi yoki gavdasini keskin harakatlantirmoq.

Otabek sachrab, Kumushga yuz oʻgirdi: — Bu oʻrtaga Zaynabni keltirib nimaga tiqasiz endi? — A. Qodiriy, Oʻtgan kunlar

Gavhar, elektr toki tegganday sachrab, uning quchogʻidan chiqdi. — P. Qodirov, Uch ildiz

4. koʻchma Qattiq-qattiq gapirmoq, toʻsatdan oʻshqirib, gʻazab bilan tanbeh bermoq.

Uning [onasining] sachraydigan, bolalariga baqiradigan odati yoʻq edi. — M. Ismoiliy, Odamiylik qissasi