сачрамоқ

фл. 1. Парчаланиб отилмоқ; сочилмоқ. Балчиққа кесак отма, юзингга сачрайди. Мақол.

Машина ўтганда, лой, сув сачрайвериб, деворлар шалтоқ бўлиб кетган. — Э. Усмонов, Ёлқин

Отларнинг тақаси тош ёʻлга урилганидан, гоҳо учқунлар сачрарди. — Шарқ юлдузи

Ой чиқди. Сербулут осмон худди сиёҳ сачраган зангори кўйлакка ўхшарди. — С. Аҳмад, Уфқ

2. Ирғимоқ, сакрамоқ.

Тўғонбек тоқати тоқ бўлиб, сачраб ўрнидан турди. — Ойбек, Навоий

3. Боши ёки гавдасини кескин ҳаракатлантирмоқ.

Отабек сачраб, Кумушга юз ўгирди: — Бу ўртага Зайнабни келтириб нимага тиқасиз энди? — А. Қодирий, Ўтган кунлар

Гавҳар, электр токи теггандай сачраб, унинг қучоғидан чиқди. — П. Қодиров, Уч илдиз

4. кўчма Қаттиқ-қаттиқ гапирмоқ, тўсатдан ўшқириб, ғазаб билан танбеҳ бермоқ.

Унинг [онасининг] сачрайдиган, болаларига бақирадиган одати ёʻқ эди. — М. Исмоилий, Одамийлик қиссаси