sabrsizlanmoq

fl. Sabr qilmaslik, betoqat, bezovta boʻla boshlamoq.

— Shoshma, Nuri, — sabrsizlanib shivirladi onasi. — Oybek, Tanlangan asarlar

[Orif aka] Ona-bibining yigʻlashga shaylanib, uchib turgan lablariga tikilgancha jonsaraklik bilan sabrsizlanardi. — A. Muxtor, Chinor

Kimdir sabrsizlanib, soatga qarasa, kimdir asabiy holatda u yoqdan bu yoqqa yurib turibdi. — Gazetadan