rutubat

ot 1. Biror narsadagi namlik, zaxlik.

Havoning rutubati.

Haftalab yoqqan yomgʻir borliqni namiqtirib, rutubatga chulgʻadi. — M. Mahmudov, Mangu kuy izlab

Daraxtlar kurtak otib, ancha boʻrtib qolgan boʻlsa-da, havo rutubatga chulgʻangan. — S. Karomatov, Oltin qum

Shabboda ovulga oralab oʻtdi, Soʻnggi rutubatni bogʻlardan quvib. — A. Muxtor

2. koʻchma Gʻam, musibat.

Rutubatdan yuz bergan dunyo, Dunyo yangi dunyoni chorlar. — U. Qoʻchqor, Hayajonga koʻmilgan dunyo

Degilki, borini aytmoqdin ojiz, Rutubat tushmagay baxtiga hargiz. — T. Toʻla, Asarlar