ruhsiz

sft. 1. Ruhi past, jonli tus olmagan, shavq-zavqsiz.

Ruhsiz toʻy. Ruhsiz hayot.

Majlis ochilmagan, ochilsa ham ruhsizroq. — A. Qodiriy, Oʻtgan kunlar

Usta Sirojiddin Navoni, darhaqiqat, ruhsiz, yomon chaldi. — Mirmuhsin, Sozanda

Abdurahmon bir necha oylar nihoyatda ruhsiz, kayfsiz va darsiga ham hafsalasiz davom etib yurdi. — A. Qodiriy, Mehrobdan chayon

2. Boʻsh, lanj, kayfiyatsiz.

Oʻzining ruhsiz tovushi bilan Oysha buvi ham gapga aralashdi. — A. Qodiriy, Oʻtgan kunlar

Tongda ruhsiz koʻz ochaman, Qovurilar tanda jon. Onajonim, bunday qilma, Bunday qilma, onajon. — A. Oripov, Yillar armoni