ризқ

от 1. Ҳаёт учун зарур озиқ, озуқа, қут, насиба, овқат.

Қунт билан ўрган ҳунар, Ҳунардан ризқинг унар. — Мақол

Меҳ-мон келар эшикдан, Ризқи келар тешикдан. — Мақол

Ҳар бир одам дунёга келар экан, ўз ризқи билан туғилади, деган гап бор. — Ёшлик

Ризқи она ерга сепилган халқим, Ушоқ чигитни ҳам этмай деб увол, Миллион эгатларга эгилган халқим. — А. Орипов

2. кўчма Бирор иш, ҳаракат ва шу кабилар учун асос бўлган нарса; озуқа, озиқ.

Қудрат ялмоғиз қашшоқликнинг заҳарли томирлари ўз [унинг] ризқини қаердан ва қандай олишини яхши билиб олди. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча

Отлар даштларда қўйларга қараганда кўпроқ чидамли бўлади, ўз ризқини бемалол топиб ейди. — Газетадан

Дон — инсоннинг, сомон — чорва молларининг ризқи. — Газетадан

Бу ўрик меҳнацевар деҳқоннинг меҳри ва муҳаббатидан ризқ олиб ўсарди. — Ш. Рашидов, Бўрондан кучли

3. дин. Қуръони карим, Ислом динига кўра, худо ҳар бир киши, жонивор учун атаган, ўлчаб, белгилаб қўйган насиба, улуш.

Карвон кўп, ризқи бўлак. — Мақол

Оллоҳ ёʻлида ҳижрат қилган, сўнгра қатл қилинган ёки вафот топган зотларни, албатта, Оллоҳ гўзал ризқ билан руҳлантирар. — Газетадан

Сен билан менинг тан-жонимиз соғ бўлса, бу жўжаларнинг ризқини худо беради — К. Яшин, Ҳамза

[Зеби:] Йигит моли ерда, ҳар кимни худойи таоло ўз ризқи билан яратади, ўғлим. — У. Исмоилов, Сайланма

Эй парвардигори олам, ўғлим Ҳамзахоннинг умрини узун, иқболини баланд, ризқини мўл қилгайсан. — К. Яшин, Ҳамза