ришта

от 1. эск. Ип, каноп.

Пардалари риштаси эл жонидин. — Ойбек, Навоий

2. тиб. Тери остида пайдо бўладиган, ип каби узун қурт; шу қурт орқали тарқаладиган касаллик.

одам бошига бало бўлиб келган ришта касаллиги ҳам бутунлай туга-тиб юборилди. — Газетадан

Ўғли фронтга жўнаётганида, Бухорога борсанг, сувидан ичма — ришта касали бор, деб меҳрибонлик қилган. — А. Қаҳҳор, Танланган асарлар

3. кўчма Икки нарса, кимса, ҳодиса ва шу кабиларни ўзаро узвий боғловчи восита; боғланиш.

Дўстлик риштаси.

Севги фариштаси, Ҳар найза киприги, Гўё жон риштаси, Гўё ишқ кўприги. — Х. Салоҳ, Излар ва ҳислар

Вужудини ширин туйғу қамраб олди. Бу туйғу, кўзга кўринмас ришталари билан уни сеҳрлагандай, ўйлаганларини тўзитди. — С. Кароматов, Сўнгги бархан

Ахир келган-кетганга ризолик бериб, видолашиб ётган эмиш. Мен ҳам сўнгги бурчимни адо этиб қўйсаммикан? Ёʻқ, энди дўстлик риштаси узилди. — С. Сиёев, Аваз