rishta

ot 1. esk. Ip, kanop.

Pardalari rishtasi el jonidin. — Oybek, Navoiy

2. tib. Teri ostida paydo boʻladigan, ip kabi uzun qurt; shu qurt orqali tarqaladigan kasallik.

odam boshiga balo boʻlib kelgan rishta kasalligi ham butunlay tuga-tib yuborildi. — Gazetadan

Oʻgʻli frontga joʻnayotganida, Buxoroga borsang, suvidan ichma — rishta kasali bor, deb mehribonlik qilgan. — A. Qahhor, Tanlangan asarlar

3. koʻchma Ikki narsa, kimsa, hodisa va shu kabilarni oʻzaro uzviy bogʻlovchi vosita; bogʻlanish.

Doʻstlik rishtasi.

Sevgi farishtasi, Har nayza kiprigi, Goʻyo jon rishtasi, Goʻyo ishq koʻprigi. — X. Saloh, Izlar va hislar

Vujudini shirin tuygʻu qamrab oldi. Bu tuygʻu, koʻzga koʻrinmas rishtalari bilan uni sehrlaganday, oʻylaganlarini toʻzitdi. — S. Karomatov, Soʻnggi barxan

Axir kelgan-ketganga rizolik berib, vidolashib yotgan emish. Men ham soʻnggi burchimni ado etib qoʻysammikan? Yoʻq, endi doʻstlik rishtasi uzildi. — S. Siyoyev, Avaz