ринд

от 1. эск. кт. Шариат қоидаларига бўйсунмайдиган; эркин фикр юритувчи; довюрак.

[Абдуваҳобнинг] Ҳар бир ҳаракатини диққат билан кузатиб турган Мирҳайдар унинг ўзига яраша ринд табиатли киши эканини пайқади. — Мирмуҳсин, Тунги чақмоқлар

Отасининг қадрдони, Ҳиротнинг мўтабар зотларидан бири — Бадианинг отасини ўз эшигида кўриш ринд табиатли йигитни довдиратиб қўйди. — Мирмуҳсин, Меъмор

Рўзимбой чойхонаси созандалар, умуман, ринд кишилар йиғиладиган ер эди. С. — Сиёев, Ёруғлик

2. Тасаввуфда: ботинан художўй, тақво-дор бўлса-да, зоҳиран майхўр, ишратпараст бўлиб яшовчи киши.