rind

ot 1. esk. kt. Shariat qoidalariga boʻysunmaydigan; erkin fikr yurituvchi; dovyurak.

[Abduvahobning] Har bir harakatini diqqat bilan kuzatib turgan Mirhaydar uning oʻziga yarasha rind tabiatli kishi ekanini payqadi. — Mirmuhsin, Tungi chaqmoqlar

Otasining qadrdoni, Hirotning moʻtabar zotlaridan biri — Badianing otasini oʻz eshigida koʻrish rind tabiatli yigitni dovdiratib qoʻydi. — Mirmuhsin, Meʼmor

Roʻzimboy choyxonasi sozandalar, umuman, rind kishilar yigʻiladigan yer edi. S. — Siyoyev, Yorugʻlik

2. Tasavvufda: botinan xudojoʻy, taqvo-dor boʻlsa-da, zohiran mayxoʻr, ishratparast boʻlib yashovchi kishi.