рах

от 1. айн. Рахт 1.

2. Эшик, девор ва шу кабиларнинг бурчаги, қирраси, зиҳи.

Пах чиқармоқ.

Муқаддам айвон деразасининг муздек қиррадор рахига пешонасини босди. — Ў. Ҳошимов, Қалбингга қулоқ сол

Гавҳар бу хатни ёзишни ҳам, ёзмасликни ҳам билмай, тирсаклари билан стол рахига таянганича, узоқ ўтириб қолди. Ў. — Ҳошимов, Қалбингга қулоқ сол

Деразанг рахида ёронгул ўсар. Мен сени соғиндим. — Х. Даврон

Пошша хола айвон рахидан икки бўз сурп олиб келди, ерга ёзди — Д. Нурий, Осмон устуни

3. с.т. кўчма Кийим-кечак қирраси.

Рахи чиқсин, деб матрас тагига ёзиб қўйган шимини олиб кийди. — С. Кароматов, Олтин қум

Тилла сочини жайранинг сихидек тиккайтириб тараган, енги шимариқ оқ кўйлак, рахи қийшиқ шимда. — Э. Аъзамов, Жавоб

н border, verge, brink

1. diywaldıń múyeshi

2. авıс. kiyim-kenshektiń qırı, búrmesi, búgisi