rahmdil

sft. Birovga ozor bermaydigan; koʻngli yumshoq, rahmli, shafqatli.

Rahmdil odam,

Ilgari odamlar ancha sodda, rahmdil, moʻmin ekanini, ayniqsa, oʻzining tengdoshlari quvlik — shumliklardan uzoq, insofli, farishtasi bor odamlar ekanini dilidan oʻtkazdi. — Mirmuhsin, Meʼmor

Hozir koʻzimga Sulton amaki har vaqtdagidan koʻra gʻamxoʻr, rahmdil koʻrinib ketdi. — H. Nazir, Yonar daryo

Zohir shayx, ogʻasidek ruhoniy boʻlgani bilan, ogʻasi kabi arzimagan narsaga lovullab ketadigan tajang, jahldor emas, koʻngilchan, rahmdil kishi edi. — S. Siyoyev, Yorugʻlik