қуюн

от 1. Қаттиқ уюрмали шамол; уюрма.

Осмон билан туташиб кетган қуюн ер бағрини қиртишлаб, хас-хашак борми, чанг-тўзон борми — ҳаммасини учириб, айлана-айлана, тобора кўкка интиларди. — Ш. Рашидов, Бўрондан кучли

Ҳозир тунми ёки кўкни тупроқ қуюнлари қоплаганидан шундай қоронғими — билиб бўлмайди. — А. Мухтор, Қорақалпоқ қиссаси

2. Шиддатли ёғин; тўфон.

Баҳорнинг нохосдан қутурган қуюни чирпирак уриб келди. — Гулдаста

Тўсатдан дераза қоронғилашиб, чақмоқ чақди, момақалдироқ даҳшатли гулдуради. Қуюн қуя бошлади. — И. Раҳим, Ихлос