қуйилмоқ

фл. 1. Қуймоқ феълининг мажҳул ва ўзлик нисбати.

Кўк чой жонон пиёлаларга қуйилди. Бир кунда икки минг дона ғишт қуйилди. Бронзадан ҳайкал қуйилди.

Тоғ-тошлардан оқиб тушган сувлар кўпириб оқиб, Зарафшонга келиб қуйилади. — Ж. Шарипов, Саодат

Жаҳоннинг қаерида ўт чақнаяпти, қаерида офат-ўлат одам боласини қийратяпти, қаерида замбаракларга ўқ қуйиляпти — ҳеч кимнинг хаёлига келмасди. — С. Аҳмад, Уфқ

2. кўчма Жуда кўп, кучли тарзда (оқим тарзида) келмоқ; ёғилмоқ.

Кўзларига жиққа ёш қуйилиб келди. — М. М. Дўст, Лолазор

Бўғзидан қуйилиб чиқаётган хўрсиниқ кампирнинг елкаларига иссиқ тегарди. — С. Аҳмад, Жимжитлик

Шамси Тўраевич яқинлашаркан, Баширжоннинг юрагига ҳаяжон қуйилди. — Н. Аминов, Қаҳқаҳа

У жуда иштиёқ билан ёзарди, фикрлар ҳам қуйилиб келарди. — Мирмуҳсин, Умид

quyılıw

münden vi, sich ergießen