қувламоқ

фл. Қувмоқ ёки қувлаб етмоқ.

Қўрққанни ажал қувлар. — Мақол

[Фотима:] Анави Тўлаганнинг эркатойи! Минаман деб, ғозларни қувлагани-қувлаган. — А. Қаҳҳор, Оғриқ тишлар

Уйинг куйгур тасқара миршаблар изингга тушиб қувладими? — Ойбек, Танланган асарлар

Сиз қувламасангиз, мен Марғилонга бормайман![деди Кумуш]. — А. Қодирий, Ўтган кунлар

— Ёʻғ-ей! — Бобоқул ўтирган ўрнида қўл силтади. Гўё бу билан бошидаги шубҳаларини қувламоқчи эди. — С. Анорбоев, Оқсой

[Умурзоқова] Қўшимча шуҳрат орқасидан қувлайди. — Ш. Рашидов, Бўрондан кучли