quvlamoq

fl. Quvmoq yoki quvlab yetmoq.

Qoʻrqqanni ajal quvlar. — Maqol

[Fotima:] Anavi Toʻlaganning erkatoyi! Minaman deb, gʻozlarni quvlagani-quvlagan. — A. Qahhor, Ogʻriq tishlar

Uying kuygur tasqara mirshablar izingga tushib quvladimi? — Oybek, Tanlangan asarlar

Siz quvlamasangiz, men Margʻilonga bormayman![dedi Kumush]. — A. Qodiriy, Oʻtgan kunlar

— Yoʻgʻ-yey! — Boboqul oʻtirgan oʻrnida qoʻl siltadi. Goʻyo bu bilan boshidagi shubhalarini quvlamoqchi edi. — S. Anorboyev, Oqsoy

[Umurzoqova] Qoʻshimcha shuhrat orqasidan quvlaydi. — Sh. Rashidov, Boʻrondan kuchli