қуваламоқ

фл. 1. айн. 1 қувламоқ.

Бузуқ ерда олқорларни қувалаб Мерганлардан Навфал илгари ўтди. — Баҳром ва Гуландом

2. Бир-бирини қувмоқ, қувлашмоқ.

Кўзингиз экранда, кадрлар бир-бирини қувалаб ўтиб турибди. — К. Ёрматов, Кино санъати ҳақида

Шу зайлда йиллар ўтди қувалаб. Толе кўки бахт юлдузин кўрсатмай. — Ғ. Ғулом