қутурмоқ

фл. 1. Қутуриш касалига ёʻлиқмоқ.

Қутурган бўри. Ит қутурса, эгасини қопади. — Мақол

— Э, мусулмон, нега қопмайди, дейсиз, бу ит қутурган-ку, ахир, — деди Тўқсонов ва дарров ёнидан қора тўппончасини чиқарди. — П. Турсун, Ўқитувчи

2. кўчма Жон-жаҳди билан, ўзини тутолмаган даражада, ёвузларча ҳаракат қилмоқ.

Белград атрофида бўлаётган жангда немислар қутуриб қаршилик кўрсатар эди. — Н. Сафаров, Дон

Дадам қутуриб, қўлларига илинган нарсани улоқтирардилар. — Э. Раимов, Ажаб қишлоқ

3. кўчма Босар-тусарни билмай қолмоқ, ҳаддан ошмоқ.

Ихлосманд кўпайса, эшон қутурар. — Мақол

[Чайқовчи] Қутурмай ҳам нима қилсин. Чайқовчиликда айбланганларнинг устидан судлар шу қадар юмшоқ ҳукм чиқарадики, билмайсан киши: жазо бердими, насиҳат қилдими. — А. Қаҳҳор

4. кўчма Зўр куч, шиддат билан юз бермоқ, содир бўлмоқ; авжига минмоқ.

Бўрон қутурмоқда.

Сув қутуриб келяпти, паромни чирпирак қилиб олиб кетади. — С. Аҳмад, Иқбол чироқлари

Айрим жойларда ёнғин қутуриб, ўз ўлжасини катта иштаҳа билан ютмоқда. — Ойбек, Қуёш қораймас

Қутурган шамол томни учириб кетгундек увуллайди. — Ёшлик