қуллуқ
qulluqқуллуқ
1. с. т. 1 Миннатдорлик ифода-ловчи сўз; раҳмат, миннатдорман.
Ёрдамингиз учун минг марта қуллуқ.
— Қўрқманг, ҳожи! Қўқонга боргач, биринчи ишим ўғлингизни қутқариш бўлсин. — Қуллуқ, қушбеги. — А. Қодирий, Ўтган кунлар
2. шв. Муборак, қутлуғ.
Нафиса, ўғил қуллуқ бўлсин жонгинам. — А. Мухтор, Туғилиш
Элнинг катта-кичиклари қуллуқ бўлсинга келаберди. — Алпомиш
[Ҳожи:] Орзиқул уйида бўлса, қуллуқ бўлсин қилиб чиқай. — А. Қаҳҳор, Йиллар
- Қуллуқ қилмоқ Қўлини кўксига қўйиб, миннатдорчилик изҳор қилмоқ, таъзим қилмоқ. Ҳасан овчи дарвозагача қуллуқ қилиб, орқаси билан юриб борди ва посбонлар қаршисида ўзини ростлади. — Ш. Тошматов, Эрк қушиДеҳқон шодлик билан тўла, қуллуқ қила-қила чиқди. — Ойбек, Навоий