қуламоқ

фл. 1. Зарб билан йиқилмоқ; ағдарилмоқ.

Зилзилада кўпгина эски уйлар, деворлар қулади. Чириган дарахт қулаб тушди.

Мана шу тоғ чўққисида бир чўпон, оёғи тагидаги тош кўчиб, пастга қулаб кетади. — С. Аҳмад, Жимжитлик

Тоғнинг кун-ботар томонига уруш йиллари самолёт қулаган. — А. Нурмуродов, Уруш бевалари

2. кўчма Ёʻқ, маҳв бўлмоқ, ёʻқ, маҳв этилмоқ, ағдарилмоқ; тушмоқ.

Қуламасин Чамбил юрти. — Гулнорпари

Устунлари тезлик билан яксон қилинган бўлса ҳам, эски жамият осонликча қуламади. — ЎТА

Подшоҳ тахти қулайдиган кунлар келар. — Бойчечак

3. кўчма с.т. Оламдан ўтмоқ; ўлмоқ.

Чол қуламай турибди. Қулаган кун уларнинг ёқасини бўғаман, меросимни даъво қиламан! — Ойбек, Танланган асарлар

Икки ўғлим: бири ўн саккизда, бошқаси йигирмада — немис ўқидан қулади. — С. Кароматов, Олтин қум