қоя

от 1. Қаттиқ, туб жинслардан иборат тик кўтарилган чўққи, жарлик, тепа (асосан, нураш натижасида қаттиқ тоғ жинсларининг очилиб, ер юзига чиқиб қолишидан ҳосил бўлади).

Бу — Кўҳисиёҳ, унинг остида яланғоч қўнғир қоялар силсиласи. — Мирмуҳсин, Меъмор

Жилғанинг бошида катта бир қоя бор. Қоянинг паст-баланд тошлари, ўрганмаган кўзга узоқдан одам ва ҳайвон шаклларида кўринади. — П. Турсун, Ўқитувчи

Болалар, тоғ қоялари ва тошлардаги дарзлар ҳам мана шу ёʻсинда ҳосил бўлганини кўз олдиларига келтирар эканлар, сув билан совуқнинг бу қилиқларига ҳайрон қолишди. — Ҳ. Назир, Сўнмас чақмоқлар

Ботаётган қуёш қояларнинг учларини алвон рангларга бўяди. — М. Маҳмудов, Мангу куй излаб

2. Баланд тик тош; қоятош.

Госпитал биноси денгиз тўлқинида омон қолган қоядай атрофдаги харобаларга ачиниб қара-ётганга ўхшарди — А. Убайдуллаев, Қонли издан

3. кўчма Суянч, таянч, ҳомий бўлувчи шахс.

Айрим ҳолларда иложсизлик қилди, суянадиган қояси бўлмаганиданми, эзилиб турибди. — Ёшлик