qoya

ot 1. Qattiq, tub jinslardan iborat tik koʻtarilgan choʻqqi, jarlik, tepa (asosan, nurash natijasida qattiq togʻ jinslarining ochilib, yer yuziga chiqib qolishidan hosil boʻladi).

Bu — Koʻhisiyoh, uning ostida yalangʻoch qoʻngʻir qoyalar silsilasi. — Mirmuhsin, Meʼmor

Jilgʻaning boshida katta bir qoya bor. Qoyaning past-baland toshlari, oʻrganmagan koʻzga uzoqdan odam va hayvon shakllarida koʻrinadi. — P. Tursun, Oʻqituvchi

Bolalar, togʻ qoyalari va toshlardagi darzlar ham mana shu yoʻsinda hosil boʻlganini koʻz oldilariga keltirar ekanlar, suv bilan sovuqning bu qiliqlariga hayron qolishdi. — H. Nazir, Soʻnmas chaqmoqlar

Botayotgan quyosh qoyalarning uchlarini alvon ranglarga boʻyadi. — M. Mahmudov, Mangu kuy izlab

2. Baland tik tosh; qoyatosh.

Gospital binosi dengiz toʻlqinida omon qolgan qoyaday atrofdagi xarobalarga achinib qara-yotganga oʻxshardi — A. Ubaydullayev, Qonli izdan

3. koʻchma Suyanch, tayanch, homiy boʻluvchi shaxs.

Ayrim hollarda ilojsizlik qildi, suyanadigan qoyasi boʻlmaganidanmi, ezilib turibdi. — Yoshlik