қўрқинч

от 1. Қўрқув ҳолати, ҳисси; қўрқув, даҳшат, ваҳима.

Унинг вужудини қўрқинч қамраб олди. Қўрқинчга тушмоқ.

Нигоранинг ҳамон қўрқинч, даҳшат тўла кўзларида миннатдорчилик учқуни йилтиради. — С. Анорбоев, Оқсой

2. Хавотирлик, безовталик ҳолати, ҳисси; хавфсираш, ҳадиксираш; ҳадик.

Николиннинг қалбини янги бир қўрқинч таталарди. Ўқ-дори, озиқ-овқат унда чегарали эди. — Ойбек, Қуёш қораймас

Энди бу иккинчи сохта хатни ёздиришда, гарчи ҳозир Отабекнинг қўлёзмаси ўз қўлида бўлса ҳам, яна қўрқинчи ёʻқ эмас эди. — А. Қодирий, Ўтган кунлар

3. айн. Қўрқинчли.

Отабек сапчиб кетди, туси қўрқинч ҳолга кирган эди. — А. Қодирий, Ўтган кунлар

Тошни тошларга уриб, Тарқатиб қўрқинч оҳанг. — Ғайратий

Кумушбиби ортиқ чидолмадими, қўрқинч бир товуш билан ҳайқирди: — Оҳ, ўламан, кўп сўзлама! — А. Қодирий, Ўтган кунлар