қоринли

сфт. 1. Аниқловчи сўз билан қўлланиб, шу сўз англатган ҳолатдаги қоринга эгаликни билдиради (

Қишлоқнинг кажава қоринли, юм-юмалоқ оқсоқоли иссиқдан ҳарсиллаб-гурсиллаб етиб келди. — Ойбек, Навоий

бир ҳовуч тамаки олиб, уни гулхан олдида турган кенг қоринли хива чилимининг сархонасига босди. — С. Айний, Қуллар

2. айн. Қориндор.

63 ёшда, серсоқол, гавдали шўхтабиат, қоринли бир киши бўлиб, юртнинг қозикалонидир. — Ҳамза, Майсаранинг иши