qoʻqqaymoq

fl. 1. s. t. Tikkayib, doʻmpayib xunuk koʻrinib turmoq; beoʻxshov oʻtirmoq yoki joylashmoq, qoʻnqaymoq.

Joʻralarning uyi tepalikda, yakka oʻzi qoʻqqayib turadi. — F. Musajonov, Daradagi qishloqda

Unda-munda qoʻqqaygan eski toʻnkalar ham yoqimli, jozibador tuyilardi. — Oybek, Quyosh qoraymas

2. Tik gʻoʻdayib, qaqqayib turmoq, qaqqaymoq.

Toʻqsonov oʻz orqasida qoʻqqayib, oʻzini koʻrsatish uchun allaqachondan beri buyruq kutib turgan Dadaboyga qichqirdi: — Oling! Nimaga qarab turibsiz! — P. Tursun, Oʻqituvchi

3. ayn. Qoʻnqaymoq.

kekshiyiw, qayqayıw, qaqshıyıw