қўққаймоқ

фл. 1. с. т. Тиккайиб, дўмпайиб хунук кўриниб турмоқ; беўхшов ўтирмоқ ёки жойлашмоқ, қўнқаймоқ.

Жўраларнинг уйи тепаликда, якка ўзи қўққайиб туради. — Ф. Мусажонов, Дарадаги қишлоқда

Унда-мунда қўққайган эски тўнкалар ҳам ёқимли, жозибадор туйиларди. — Ойбек, Қуёш қораймас

2. Тик ғўдайиб, қаққайиб турмоқ, қаққаймоқ.

Тўқсонов ўз орқасида қўққайиб, ўзини кўрсатиш учун аллақачондан бери буйруқ кутиб турган Дадабойга қичқирди: — Олинг! Нимага қараб турибсиз! — П. Турсун, Ўқитувчи

3. айн. Қўнқаймоқ.

kekshiyiw, qayqayıw, qaqshıyıw