qoqinmoq

fl. 1. Qoqmoq feʼlining oʻzlik nisbati.

Toʻr-qovoq ichida eski tullak ham Qoqindi, choʻqindi, sayrab bir nafas. — Gʻ. Gʻulom

Ot butun gavdasini silkib qoqindi-da, chuqur nafas olib ihradi. — N. Safarov, Olovli izlar

2. ayn. Qoqilmoq 2.

Koʻkka qaragan qoqi-nar. — Maqol

Otning toʻrt oyogʻi boʻlsa-da, qoqinadi. — Maqol

Sodiq mingboshi dehqonning tarvuziga qoqinib ketdi. — A. Muxtor, Tong bilan uchrashuv

3. koʻchma ayn. Qoqilmoq II 2.

Bilimsiz kishi qorongʻida adashib yurgan odamga oʻxshaydi. Bunday odam tez qoqinadi. — M. Joʻra, Quyoshdan nur emganlar

Aliqul uzoq umrida bir emas, bir necha qoqinib, bir necha yiqildi. — Sh. Rashidov, Boʻrondan kuchli