қонсирамоқ

фл. 1. Кўп қон ёʻқотиб, қонсизланиб заифлашмоқ.

Унинг кўз ўнгидан бутун олам ёʻқолиб, фақат икки нарса қолди: қонсираб оқаришган дудоқ, дока билан боғланган томоқ. — А. Қаҳҳор, Хотинлар

2. Қон тўкишни қўмсамоқ, қонга ташна бўлмоқ.

Қонсираган ханжарини белига осиб, ойболтасини кўтарган жаллод қушбегининг ҳукмига мунтазир эди. — А. Қодирий, Утган кунлар

Азим қонсираб ётган йиртқич кўзларини пилпиллатди. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча