qoʻnqaymoq

fl. s. t. Doʻmpayib, xunuk koʻrinib turmoq; beoʻxshov oʻtirmoq yoki joylashmoq, qoʻqqaymoq.

[Bobomurodning] mehmonxonasi toʻrida qishloq imomi qoʻnqayib oʻtirgan edi. — S. Ayniy, Qullar

[Shavkatning] Qoʻngʻir sochi oʻsib ketganidan, boshidagi eski chust doʻppisi tepasida qoʻnqayib, uni yanada kulgiliroq qilib koʻrsatadi. — S. Anorboyev, Goʻzallik istab

qońqayıw, tompayıw