қўнқаймоқ

фл. с. т. Дўмпайиб, хунук кўриниб турмоқ; беўхшов ўтирмоқ ёки жойлашмоқ, қўққаймоқ.

[Бобомуроднинг] меҳмонхонаси тўрида қишлоқ имоми қўнқайиб ўтирган эди. — С. Айний, Қуллар

[Шавкатнинг] Қўнғир сочи ўсиб кетганидан, бошидаги эски чуст дўпписи тепасида қўнқайиб, уни янада кулгилироқ қилиб кўрсатади. — С. Анорбоев, Гўзаллик истаб

qońqayıw, tompayıw