қонламоқ

фл. этн. Жонлиқ сўйиб, унинг қонини беморнинг баданига суркамоқ.

Сотиболдининг хотини оғриб қолди. Бахши ўқиди. Аллақандай бир хотин келиб, толнинг хипчини билан савалади, товуқ сўйиб, қонлади. — А. Қаҳҳор, Бемор