қонамоқ
qonamoqқонамоқ
фл. Кесилиш, тилиниш, ситилиш, ёрилиш натижасида қони чиқмоқ, қони оқмоқ.
Тикан кириб, қўли қонади.
Ўз ёнида ғумай юлаётган Адолатнинг қўли қийилиб қонаганини кўрган Бегимхон хахолаб кулиб юборди. — И. Раҳим, Чин муҳаббат
- Бурни қонамоқ 1. Бурнидан қон келмоқ. Уни офтоб уриб, бурни қонади;Жангнинг тез тугаллангани Фарғонада қатли ом у ёқда турсин, бирон кишининг ҳам бурни қонамагани меъмор Нажмиддин Бухорийни хурсанд қилди. — Мирмуҳсин, Меъмор