қочоқ

от 1. (одатда кўплик шаклида — қочоқлар) Бирор фалокат, сабаб туфайли ўз жойи, ватанини ташлаб қочиб, ўзга жой, юртда кезувчи, бўлувчи шахс(лар).

Афғонистонга қайтиб келаётган қочоқларга ёрдам бераётгани тўғрисида ҳар куни хабарлар келмоқда. — Газетадан

2. Бурчини адо этишдан ўзини четга олган, бўйин товлаган, қочган (шахс).

Қочоққа садоқат ёʻқ, қўрқоққа — ҳурмат. — Мақол

Энди кўрасан мендан! Қочоқ! Сотқин! — А. Мухтор, Тонг билан учрашув

3. айн. Қочқин 1.

Қочоқларни қувиб бораётиб: Майли, қочиб борар экан охири ҳолдан тоядилар-ку! деяр экан Эргашев. — Н. Сафаров, Оловли излар

4. кам қўлл. айн. Қочқоқ 2, 3.

— Ҳа, қочоқ! — деди \Элмурод\ унинг қўлини қисиб ва эшикка қараб қўйиб деди: — Қайлиғинг қани? — П. Турсун, Ўқитувчи