қобил

сфт. 1. Ҳар қандай ишга қобилияти, лаёқати бўлган; қобилиятли, лаёқатли.

Боришса қайтарма, болам. Кўп қобил, ўзингга ўхшаган ҳунарманд ўғлонлар-да булар. — Ҳ. Назир, Чўл ҳавоси

Худойқул одамнинг қўлидан келадиган ҳар қандай ишга қобил эди. — П. Турсун, Ўқитувчи

Мурзин ўтирган ўрнида ўзини ҳар нарсага қобилдек тасаввур этди. — Шуҳрат, Шинелли йиллар

2. Сўзга кирадиган; ювош, мўмин.

Қобил бола.

Кўринишда қобил, чертиб-чертиб сўзлайдиган Собир Сайдаров сўнгги вақтларда ичкиликка муккасидан кетди. — Газетадан

3. кам қўлл. Муносиб, мос, кўнгилдагидек.

Меҳнаткаш элга қойил, Ерларни қилди қобил, Ундирди катта ҳосил — Ҳабибий

Деҳқон халқи кузнинг қобил, сахий келишини орзу қилади, чорвадорлар эса — баҳорнинг. — Саодат

4. Қобил (эркаклар исми).