қобил

сфт. 1. Ҳар қандай ишга қобилияти, лаёқати бўлган; қобилиятли, лаёқатли.

Боришса қайтарма, болам. Кўп қобил, ўзингга ўхшаган ҳунарманд ўғлонлар-да булар. — Ҳ. Назир, Чўл ҳавоси

Худойқул одамнинг қўлидан келадиган ҳар қандай ишга қобил эди. — П. Турсун, Ўқитувчи

Мурзин ўтирган ўрнида ўзини ҳар нарсага қобилдек тасаввур этди. — Шуҳрат, Шинелли йиллар

2. Сўзга кирадиган; ювош, мўмин.

Қобил бола.

Кўринишда қобил, чертиб-чертиб сўзлайдиган Собир Сайдаров сўнгги вақтларда ичкиликка муккасидан кетди. — Газетадан

3. кам қўлл. Муносиб, мос, кўнгилдагидек.

Меҳнаткаш элга қойил, Ерларни қилди қобил, Ундирди катта ҳосил — Ҳабибий

Деҳқон халқи кузнинг қобил, сахий келишини орзу қилади, чорвадорлар эса — баҳорнинг. — Саодат

4. Қобил (эркаклар исми).

1. Ҳар қандай ишга қобилиятли.MUKTEDİR, KADİR

2. Сўзга кирадиган.

1. begabt, fähig, talentvoll, genial

2. (мўмин)ruhig, still, artig

а 1. obedient

2. capable (of), quiet

1. uqıplı, qábiletli

2. juwas, til alǵısh, mómin

3. múnásip, ılayıqlı

4. er adamlar atı

русчатихий, послушный, способный, даровитыйинглизчаquiet, obedient, able, capableфрансузчаcapable, obéissant, modesteарабчаغَيْرُ عَاصٍ, مُقْتَدِرٌ، مَوْهُوبٌ